last presentation

วันนี้เป็นการนำเสนอ กรณีศึกษาเป็นครั้งสุดท้าย ของชีวิตนิสิตเภสัช ซึ่งมันก็มีอะไรสุดๆ สมเป็นครั้งสุดท้าย คือครั้งนี้เป็นครั้งที่มีการนำเสนอนานที่สุดคือ ใช้เวลาไป 10 ชั่วโมงกับการนำเสนอ 6 คน แล้วมี 2 คนแรกที่โดนกันไปคนละ 3 ชั่วโมง ซึ่งก็โดนกันด้วยเรื่องเดิมๆ คือไม่เข้าใจผู้ป่วย ไม่ดูผู้ป่วยแบบองค์รวม ซึ่งอาจารย์ก็บอกว่าเป็นปัญหาหลัก ของเราทุกคน
ส่วนผมก็โดนด้วยเช่นกัน แต่ที่โดนหนักๆที่สุด คือการลืมเรื่องพื้นฐานการใช้ยาบางอย่างไป จนอาจารย์พูดว่า “เธอนี้ไม่ได้เรื่องเลย อย่างนี้จะไปดูแลคนป่วยได้อย่างไร ” ตอนที่โดนว่าก็รู้สึกจี๊ดในใจ เหมือนกัน แต่พอนึกถึงประโยคนี้

ใครชม จงฟังและคิดสัก 2 เที่ยว ถ้าไม่จริง ก็เฉย แต่ว่าถ้าจริง ก็ลืมมันซะ อย่าไปเหลิงกับมัน
ใครว่า จงฟังและตั้งใจฟัง และคิดสัก 3-4 เที่ยว ถ้าไม่จริง ก็เฉย แต่ว่าถ้าจริง ก็ขอบคุณเขาในใจ (หรือว่าออกเสียงก็ได้นะ) และแก้มันซะ

– rawitat

ก็เลยคิดซ้ำ จนเข้าใจว่าสิ่งที่เราพลาดไป มันสำคัญจริงๆ ถึงมันจะเล็กน้อย แต่มันก็อาจมีผลกับชีวิตของคนป่วยได้ ก็เลยคิดว่าเราต้อง อ่านหนังสือให้มาก แล้วนำมาใช้เพื่อคนป่วยให้มากที่สุด แล้วก็ขอบคุณอาจารย์ ที่กรุณาว่าเรา ไม่อย่างนั้น เราคงไปทำงานเป็นเภสัชกรคลินิกที่ดีไม่ได้

Facebook Comments

3 comments

SmileSquare

จริงด้วยครับ ประโยคกินใจจริงๆ

โห จุดเด่นอยู่ที่ประโยคเด็ด

น่ารักขนาดนั้นเลยเหรอ เพิ่งรู้ว่าชอบแบบนี้