Divine and conquer

ได้อ่านเรื่อง Divide and conquer ของคุณเม่นมาตั้งนานแล้ว แต่ไม่ได้เขียนถึงซะที เพราะปกติชอบใช้สัญชาตญาณ จัดการกับเรื่องราวที่เข้ามาในชีวิตไปเรื่อยเปื่อย พอได้ทบทวนก็พบว่าเสียเวลา และพลังงานไปกับเรื่องราวที่แก้ไม่ได้ตั้งมากมาย

แต่หลังจากพยายามพูดคุยกับตัวเองให้มากขึ้น เวลามีเรื่องราวต่างๆ เข้ามาในชีวิต จึงได้ลองนำวิธีของคุณเม่นไปใช้จัดการกับเรื่องราวของตัวเอง และคนอื่น หลังจากลองใช้อยู่ระยะหนึ่ง พบว่าผมนำวิธีไปจัดการกับเรื่องราวของคนอื่นเช่น คนไข้ ได้ค่อนข้างดี เพราะแยกแยะว่าเรื่องใดเป็น “กฎ” เรื่องใดเป็น “ปัญหา” ได้ชัดเจน แต่พอถึงคราวต้องจัดการกับเรื่องราวของตัวเอง มักจะเกิดอคติจัดทุกเรื่องราวให้เป็น “ปัญหา” เกือบทั้งหมด ซึ่งในความเป็นจริงมันไม่น่าจะเยอะขนาดนี้ เพราะผมไม่ได้มีความสามารถที่จะแก้ปัญหาทุกอย่างในโลกได้ ซึ่งมันส่งผลให้ผมต้องหมกมุ่นกับการพยายามแก้ “ปัญหา” หลายอย่าง ที่ควรจะเป็น “กฎ” ตั้งแต่แรก

ถ้าวนลูปแค่ครั้งเดียวก็ยังไม่เสียหายเท่าไหร่ แต่กับบางเรื่องผมก็พยายามซ้ำแล้ว ซ้ำอีก จนเรื่องราวใหญ่โตขึ้นแทนที่จะลดลง ซึ่งผลนี้เกิดจากการไม่ทำตามวิธีนั่นเอง ก็เลยต้องย้อนกับมาดูที่ตัวเอง ว่าทำไมถึงจัดการกับเรื่องราวของตัวเองได้ไม่ดี เหมือนกับจัดการเรื่องราวของคนอื่น เลยพบว่าเวลามองเรื่องราวคนอื่น ผมจะมองในฐานะ “คนนอก” ทำให้ทำตามวิธีได้ดี แต่พอมองเรื่องราวของตัวเอง ผมกลับไม่ได้มองในฐานะ “คนนอก” เข้าข้างตัวเองมากเกินไป เลยเกิดความลำเอียงในการตัดสินใจ

ทางแก้ก็คือต้องมองเรื่องราวของตัวเองในฐานะ “คนนอก” ให้ได้ ซึ่งการทำให้ได้แบบนั้นผมก็รู้จักอยู่ 1 วิธีนั่นคือ การดูจิต ที่ฝึกสังเกตการณ์จิตของเรา โดยไม่เข้าไปแทรกแทรงหรือควบคุมมัน ซึ่งน่าจะนำมาปรับใช้กับวิธีนี้ได้ ซึ่งมันก็ใช้ได้ดีจริงๆ และคงจะดีกว่านี้มาก ถ้าผมพยายามฝึกให้มากกว่านี้

ผมอาจจะใช้วิธีนี้ได้ไม่ดีเท่าไหร่ แต่ก็แก้ปัญหาของคนไข้ได้หลายคนเพราะวิธีนี้ ก็ต้องขอขอบคุณท่านเจ้าสำนัก ที่เขียนวิธีดีๆ แบบนี้ให้ผมได้นำมาใช้ครับ

Facebook Comments

1 comment

จ๊ากกก พาดพิงงงง :)

ยินดีอย่างยิ่งหากเป็นประโยชน์ครับ :D